دوستان من سلام

                            سلام  هزاروسیصدتا سلام به نیت سلامتیان

نمیدونین چقدر دلتنگتونم

اومدم  یه خسته نباشید جانانه بگم به همه اونائی که تو

 خونه تکونی کمک کردن

کمتراز6روزدیگه به پایان سال 86 باقیمانده ودقایق آخرسال به سرعت باد میگذرند

بهارپشت دره وانتظار رفتن زمستون رو میکشه .......اومدن

 گل سرخ.......

                              "...... وقتی تو نیستی گل سرخم تقویم من بهارندارد........"

اومدم که بگم بیشترازهمیشه دوستتان دارم...همراه ماباشید با دغدغه سپیدمان اینم شعرم:

             ((هستیشان را به باد داده اند

                                                      خوش به حال باد))

                                                                                                                            صبا

                                                                                                                     چشم انتظاربهار

 تنهايي منجمد شده

          مي خندد

                قاه قاه

     حتي به شعرهاي تنهايم از وزن

آدم او را سقوط داد

   تا تردد كند

    حتي در اعداد زوج 

      وفرمانرواي زمين شود

                 چقدر ترافيك است

                   براي رسيدن به قلمرَوش

                                                 رويا قادري

سلام........

واقعا شرمنده ام نمیدونم چرا اون جوری رفتار کردم......باید مرا ببخشید و پوزش این حقیر رو بپذیرید که جز عذر و شرمندگی چیزی در کوله بارش یافت نمی شود

از همه ی بچه ها به خصوص صبای عزیز که واقعا به گردنم حق داره عذر میخوام و از درگاه با عظمت استادهم طلب برگشت از نظرشون مبنی بر ترک کلاس رو خواستارم.

اما س.م.ا عزیز من عرشیا کسی که ایده ی ساخت این وبلاگ رو داد و ۱۸ سال سن دارم اگه میخواهی باز هم بدونی میتونی ایمیل بزنی تا مسائل رو برات روشن کنم.

از همه واقعا عذر میخوام و قول میدم دیگه تکرار نشه...........

قربان همه ی شما..............

                                   عرشیا

لعنت به این زندگی شلوغ که ما دوستا رو از هم دور میکنه.شرمنده نمیتونم شعر رو بزنم فقط یه جمله تا دیدار بعد

          به دوستانم می بالم

آمدم با يك شعر زيبا از خانم ماندانا امروني به مناسبت اربعين حسيني :

خورشيد

در تلاطم حضور تو

         غروب كرد

آن روز كه فرداي سبز را

آورد بي جواب

پايان حادثه شد

پژواك لاله ها

در گردش سم اسبان بي سوار

سبز گلوي سرخ تو

در خامه رنگ باخت

آن لحظه را كه وجودت

در جوانه مرد

به رنگ عشق نتوان

قامتت ستود

آن عشق بي حصار

كه در جامه پاره كرد

گويي كه اين جهان

همه در وحشت و زوال

از اين سكوت غم زده

پايان گرفته است

باران عشق را تو ببين دركنار شط

سيراب شد به عشق

گلوي لاله هاي سرخ!

منو به خاطر تاخیرام ببخشید .. باورکنید دلم پرمیزنه بیام به روز بشم اما گرفتاریم زیاده..ازاینکه لطف میکنید به ماسرمیزنید نهایت سپاس را دارم.

امروز یه شعر شاید تکراری واستون نوشتم اما خوندنش یادآور خاطراته

                                          "پرنده مردنی است"

 دلم گرفته است

  دلم گرفته است

به ایوان میروم و انگشتانم را

برپوست کشیده شب میکشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردنی ست.

                                              فروغ

                                                                   "هرچی داریم از کلاس داریم

                                                                                                     فراموشتان نمیکنم"

اومدم چون رویا قادری از من خواست بیام.......من هم گفتم چشم....به درخواست اون هم بود که این شد شعر این پست.....

راستی تا یادم نرفته باید بگم که اگه یه بار دیگه صبا از حرف های بد بد بزنه از وبلاگ باید کنار بکشه.....مثل......

بگذریم.............

عروسک.......شکلات

عروسک....

              شکلات...

                       یک قلب کاغذی.......

می میرم از تب بچگی....

                            می میریم.....

                                        می سوزیم......

                                                      در شکلات که داغ شده است.........

                                                                                         و در بستر شیر هم آغوشی می کند.

عروسک.....

           شکلات....

این تبی است که ما را گرفته است.

                                        بی آن که جشنی بگیرد....

                                                                     زیر برف....

                                                                                 دانه دانه.....

                                                                                           قهوه ی تلخ.......

شبی سرخ و آتشین

در کافه هایی که پر می شود از.....

                                      از بچه هایی با عروسکشان...

                                                                          یک قلب سرخ.

از مردان سبز پوش......

                       آنان که بی دلیل.....

                                         جوشکار میله ها شده اند.

عرشیا

             حبابم را

                 به هوايت پر مي كني

                 و من آنقدر سبكم مي‌گيرد

                         كه بال هيچ قاصدكي

                                      به پايم نمي رسد!

مريم نوري